Select Page

Prey: Mooncrash DLC

Xbox One Review

Το πόσο πολύ εκτιμώ την Arkane Studios σαν developer, το έχω εκφράσει πάρα πολλές φορές στο παρελθόν. Όταν άκουσα στην E3 παρουσίαση της Bethesda πως θα κυκλοφορούσε καινούριο DLC για το Prey, ένα από τα sleeper hits της χρονιάς που μας πέρασε, ήξερα πως έπρεπε να το πάρω στα χέρια μου. Άλλωστε, το συγκεκριμένο studio έχει παράδοση στο να κάνει overdeliver στα DLC που ετοιμάζει. Δεν χρειάζεται να πάει κανείς μακριά, ας κοιτάξει το Death of the Outsider που από DLC κατέληξε να γίνει το δικό του αυτόνομο παιχνίδι. Ένα μήνα μετά πατάω play και η ανατριχίλα ξεκινάει ήδη από το κεντρικό μενού και τις πρώτες νότες του μπάσου στο κλασικό πλέον theme που με καλωσορίζει.

“This is Basilisk, Hello. Basilisk to KASMA Module 13.”

Mooncrash_Interior_1528290767
Mooncrash_Vista_1528290770
Mooncrash_Cutter_1528290766

Από την πρώτη στιγμή καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει πολύ καλά. Ξυπνάς απομονωμένος σε ένα δωμάτιο που μοιάζει περισσότερο με δωμάτιο φυλακής παρά με χώρο εργασίας. Μια απρόσωπη φωνή με περίεργη ινδική προφορά σου δίνει εντολές με έναν κάπως αυστηρό τόνο και εσύ δεν μπορείς παρά να υπακούσεις. Δουλειά σου είναι να τρέξεις ένα simulation το οποίο αναπαράγει πραγματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στην βάση Pytheas της Transtar στο φεγγάρι.

Με αυτόν τον έξυπνο τρόπο η ομάδα ανάπτυξης μπλέκει την ιστορία με το gameplay του DLC. Έτσι, τρέχοντας για πρώτη φορά το simulation, ανακαλύπτουμε πως έχουμε να επιλέξουμε μεταξύ πέντε διαφορετικών χαρακτήρων. Φυσικά οι τέσσερις από αυτούς είναι κλειδωμένοι οπότε αναγκαστικά ξεκινάς με έναν απλό volunteer – εκείνους τους κακομοίρηδες τους φυλακισμένους που τα αφεντικά της Transtar βάφτισαν εθελοντές και τους ρίχνουν σαν χαμστεράκια στους mimics; Εκείνους.

Ολοκληρώνοντας διάφορες αποστολές κατά την διάρκεια των playthroughs θα μπορέσει κανείς να ξεκλειδώσει τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Ο καθένας από αυτούς έχει διαφορετικές ικανότητες και μειονεκτήματα οπότε κάθε φορά ο παίκτης καλείται να προσαρμόσει τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει το επίπεδο.

Φυσικά όπως το απαιτεί η παράδοση έχουμε μπροστά μας ένα ευφυέστατο level design. Όπως και σε όλους τους τίτλους της Arkane πρέπει να έχεις τα μάτια σου ορθάνοιχτα για να μην προσπερνάς επιπόλεα διαδρομές και προσεγγίσεις που θα σου δώσουν το πάνω χέρι. Έτσι και εδώ το αν θα δείς έναν αεραγωγό που θα σε βγάλει πάνω από ένα mimic ή το αν θα διαβάσεις ένα τυχαίο note που θα σε ενημερώνει για κάτι που δεν είχες σκεφτεί, σημαίνει την διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου.

Υπάρχουν 5 διαφορετικοί τρόποι να διαφύγει κανείς από την βάση Pytheas στο φεγγάρι. Ουσιαστικά, τελικός στόχος που θα πρέπει να έχει ο παίκτης για αυτό το DLC είναι να ξεφύγει με όλα τα crew members σε μια προσπάθεια χωρίς να επανεκκινήσει το simulation. Καλή τύχη με αυτό..

Mooncrash_Telepath_1528290768

Από την πρώτη στιγμή που ξεκινάει ένα run, τρέχει ένα timer το οποίο ξεκινάει από το level 1 και φτάνει μέχρι το level 5. Όσο μεγαλώνουν τα επίπεδα το simulation γίνεται όλο και περισσότερο corrupt, με αποτέλεσμα να δυσκολεύουν οι εχθροί αλλά και το περιβάλλον της βάσης να γίνεται πιο εχθρικό. Εάν αυτό το timer φτάσει στο τέλος του level 5 ή σου πεθάνουν όλα τα crew members, τότε το simulation ξεκινάει από την αρχή. Η συνθήκη αυτή κρατάει θεωρώ πως κρατάει τον παίκτη σε εγρήγορση και προσθέτει ένα επίπεδο δυσκολίας το οποίο είναι παραπάνω από καλοδεχούμενο. Ουσιαστικά, πρέπει να προσεγγίσεις με στρατηγική το κάθε run και να προγραμματίσεις ποιοί είναι οι στόχοι που θέλεις να ολοκληρώσεις γιατί αν προσπαθήσεις να τα κάνεις όλα με την μία το μόνο που θα κατορθώσεις είναι να τρέχεις σαν τον Βέγγο πάνω κάτω. Been there, done that και δεν σας το συνιστώ με την καμία.

Οι στόχοι στους οποίους αναφέρομαι είναι και τα πράγματα που ξεκλειδώνεις τα οποία παραμένουν σταθερά σε κάθε run. Για παράδειγμα κάποιες αποστολές, τα neuromods που χρησιμοποιούν οι χαρακτήρες καθώς και τα chipsets παραμένουν ξεκλειδωμένα ανεξάρτητα από τον αριθμό του run στον οποίο βρισκόμαστε. Οπότε μπορεί να συμφέρει να κάνεις λίγο level up τον χαρακτήρα σου μέσα από ένα run πριν προχωρήσεις παρακάτω σε μια αποστολή για παράδειγμα. Στο χαρτί ακούγεται λίγο περίεργο αλλά στην πράξη βγαίνει ένα περίεργο gameplay loop το οποίο σε κάνει να κολλήσεις.

To AI των εχθρών μου φαίνεται κάπως βελτιωμένο σε σχέση με το base game. Ένα χαρακτηριστικό σκηνικό που μου έδειξε την ιδιοφυΐα των mimics ήταν όταν ένα από αυτά με πήρε χαμπάρι μέσα από μια διάφανη πόρτα πριν μπω στο δωμάτιο που βρισκόταν. Αφού κρύφτηκα και η μπάρα του alertness έπεσε στο 0 εκείνο αντί να με ψάξει μεταμορφώθηκε σε κούπα και περίμενε να μπω στο δωμάτιο για να μου την πέσει.

Στο δρόμο μας θα συναντήσουμε και καινούριους εχθρούς όπως για παράδειγμα τους Harvester, που στην αρχή μοιάζουν με απλά και αγαθά ρομπότ που μαζεύουν πετρώματα, όμως όταν γίνονται corrupt και αρχίσουν να σε κυνηγάνε φωνάζοντας “Impurities Detected” μοιάζουν με μια πιο ακραία ρατσιστική έκδοση του TARS από το Interstellar. Προφανώς και υπάρχουν επίσης καινούριοι mimic εχθροί όπως για παράδειγμα τα Tentacle Nests που μπορώ να επιβεβαιώσω ότι είναι όσο σιχαμένα όσο ακούγονται ή ο Moon Shark που… καλύτερα να μην χαλάσω την έκπληξη περί τίνος πρόκειται.

Η μουσική είναι απλά φανταστική, μου αρέσουν σε υπερβολικά μεγάλο βαθμό αυτά τα περάσματα από ambient μουσική με τις δύο τρεις σκόρπιες νότες που από το πουθενά αρχίζουν να ντύνουν την μοναξιά που νιώθεις καθώς περιπλανιέσαι στην διαστημική βάση. Ταιριάζει απίστευτα τόσο με το θέμα όσο και με την τοποθεσία του DLC. Τα γραφικά κινούνται και αυτά ακριβώς στα ίδια επίπεδα με το base game, με την προηγούμενη γενιά της CryEngine να δείχνει τα δόντια της. Η αλήθεια είναι πως η Arkane είναι από τα λίγα studio που χρησιμοποιούν την συγκεκριμένη μηχανή πέρα της Crytek και θεωρώ πως δείχνει τι μπορεί να κάνει αυτή η engine στα χέρια ενός ικανού developer.

Στα αρνητικά του DLC δεν μπορώ να μην συμπεριλάβω τα εκνευριστικά αργά loading times τα οποία μπορούν να καταντήσουν πολύ κουραστικά πολύ γρήγορα. Δεν ξέρω αν είναι θέμα της γενιάς, όμως ειδικά στο base Xbox One όπου και δοκίμασα το Mooncrash κατέληξα να κοιτάζω για πολλή ώρα το loading screen. Δεν είναι κάτι το τόσο τραγικό που θα σε κάνει να κλείσεις το game, ωστόσο δεν μπορείτε να πείτε πως δεν σας προειδοποίησα.

Σε γενικές γραμμές το Mooncrash είναι ένα από εκείνα τα DLC που διατηρούν ζωντανά όλα τα στοιχεία που έκαναν το base game μοναδικό και ταυτόχρονα καταφέρνουν να δώσουν το δικό τους spin. Προσωπικά, το καταευχαριστήθηκα όμως πιστεύω πως αν σε κάποιον δεν αρέσουν οι timed αποστολές, ίσως αυτό το DLC να μην είναι κατάλληλο για εκείνον. Από την άλλη το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον θέλει να δει και μια λίγο διαφορετική πλευρά του Prey. Αν κάποιος δεν έχει παίξει το base game η Digital Deluxe έκδοση περιέχει τόσο το base game όσο και το DLC και μπορεί να την βρεί κανείς σε πολύ καλή τιμή.

Άρης

Black Dog GR