Select Page

Graveyard Keeper

Xbox One Review

Ξυπνάς από ένα τροχαίο, ζαλισμένος χωρίς να ξέρεις αν είσαι νεκρός ή ζωντανός και το μόνο που ζητάς είναι να γυρίσεις σπίτι, στην αγάπη σου. Το τελευταίο πράγμα που θυμάσαι πριν σκοτεινιάσουν όλα, ήταν ότι κοιτούσες το κινητό σου με αποτέλεσμα να μην προσέξεις τον δρόμο πριν τον διασχίσεις. Απέναντι σου τώρα κάθεται μια μυστήρια φιγούρα. “Σκάσε και σκάβε, είσαι πλέον νεκροθάφτης”. Πέντε λεπτά αργότερα μια νεκροκεφαλή που χοροπηδάει σε μαθαίνει πως να φτιάχνεις μπέργκερ από ανθρώπινη σάρκα. Καλωσήρθες στο Graveyard Keeper.

Αν από την παραπάνω περιγραφή δεν καταλάβατε περί τίνος παιχνιδιού πρόκειται, δεν σας αδικώ και πάρα πολύ. Ουσιαστικά το Graveyard Keeper είναι ακόμη ένα Management Game, τύπου Stardew Valley, Cities: Skylines, Prison Architect και πάει λέγοντας στα οποία ο παίκτης αναλαμβάνει μια δουλειά και προσπαθεί να την φέρει εις πέρας όσο πιο αποτελεσματικά γίνεται. Ε, στην προκειμένη περίπτωση ο παίκτης ντύνεται νεκροθάφτης και η δουλειά που του ανατίθεται δεν είναι άλλη από το θάψιμο πτωμάτων.

1_graveyard

 

2_building

 

3_throw_body_light

 

Ως ένας καθαρόαιμος indie τίτλος, προερχόμενος από ένα μικρό studio κάπου στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, δεν θα μπορούσε παρά να έχει γραφικά throwback στην χρυσή εποχή των management games. Έτσι, έχουμε να κάνουμε με μια pixelated αισθητική, με τον χαρακτήρα να μένει πάντα στο κέντρο της οθόνης και τον κόσμο στην πραγματικότητα να προχωράει γύρω του όταν εκείνος κινείται. Κάπως σαν τα παλιά Pokemon για το Game Boy ένα πράγμα. Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει πως δεν ανταποκρίνεται και στα σημερινά standards που απαιτούνται από ένα τέτοιο παιχνίδι. Φαίνεται μέσα από την πολύ ωραία δουλειά που έχει γίνει στα εφέ, όπως το θρόισμα των φύλλων, στις σκιές που ρίχνει το φως του χαρακτήρα μας κατα την διάρκεια της νύχτας αλλά και στις διάφορες εναλλαγές του καιρού με προσωπική αγαπημένη την καταχνιά που πιάνει καμιά φορά τις πρώτες πρωινές ώρες. Με λίγα λόγια η ομάδα ανάπτυξης έχει δουλέψει αρκετά για να προσθέσει μικρές λεπτομέρειες εδώ και εκεί, οι οποίες ξεπερνούν τις δυσκολίες που θέτει η συγκεκριμένη αισθητική προσέγγιση.

Το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί βέβαια και για τον ήχο, καθώς εκεί θεωρώ πως υπάρχουν αρκετές ελλείψεις αλλα και σημεία που χρήζουν βελτίωσης. Πρώτο πράγμα που με χάλασε είναι το εύρος της μουσικής που ντύνει το παιχνίδι, το οποίο περιορίζεται σε δύο μόνο κομμάτια. Φυσικά, δεν έχω κάτι με αυτά, απλώς μετά την 100στη φορά άρχισα να βγάζω αφρούς από το στόμα, έκλεισα τον in-game ήχο και άνοιξα Spotify – παρακαλώ τα λεφτά για την διαφήμιση στον προσωπικό μου λογαριασμό. Το δεύτερο που με ενόχλησε, αν και ομολογουμένως το συνάντησα πολύ λιγότερο είναι το – συγχωρέστε με δεν μπορώ να το περιγράψω καλύτερα – “μπλρπνρπλρμνρπλ” που κάνουν οι npcs όταν τους μιλάς, αντί για κάποιο voice track. Είχα να το συναντήσω από το Okami και ήλπιζα ότι εκείνη θα ήταν και η τελευταία φορά.

Όμως όλα αυτά είναι μικρά ατοπήματα, ίσως και περιέργιες δικές μου θα έλεγε κανείς και δεν επηρεάζουν τόσο το gameplay του τίτλου. Αξίζει λοιπόν αυτό την προσοχή μας και πόσο fun είναι τελικά το να θάβεις πτώματα; Η αλήθεια να λέγεται τα συγκεκριμένα παιχνίδια μπορούν να γίνουν πολύ εθιστικά. Μπορεί Farmville να μην έπαιξα ποτέ, αλλά το managerάκι μου το έλιωνα κάποτε και το Graveyard Keeper μου έφερε πίσω στην μνήμη τις παλιές καλές εκείνες εποχές.

Το παιχνίδι ξεκινάει πολύ απότομα, και εξίσου απότομα σε αφήνει στην μοίρα σου. Πέρα από κάποια πολύ βασικά βήματα στην αρχή, ο τίτλος δανείζεται λίγο από Dark Souls και σε αφήνει να τα βγάλεις πέρα μόνος σου. Έτσι οι πρώτες ώρες περνούν κάνοντας τελείως basic πράγματα σε βαθμό αηδίας μέχρι να αρχίσεις να παίρνεις γραμμή το τι συμβαίνει. Στα πολύ γρήγορα ο χαρακτήρας μας έχει μια μπλε μπάρα που είναι η ενέργεια του, προσοχή όχι η υγεία του. Κάθε πράξη που κάνουμε μέσα στο παιχνίδι αφαιρεί πόντους από αυτήν την μπλε μπάρα μέχρι να εξουθενοθούμε τελείως και να πάμε για ύπνο. Την ίδια στιγμή, κάθε πράξη μας ανταμείβει είτε με κόκκινους, είτε με πράσινους, είτε με μπλε πόντους τους οποίους και μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να κάνουμε level up κάποιο από τα skill μας. Βγάζει νόημα έτσι; Όσο πιο πολύ κόβεις ξύλο π.χ., τόσο περισσότερους πράσινους πόντους μαζεύεις και κάποια στιγμή μαζεύεις αρκετούς για να ξεκλειδώσεις το skill που σου επιτρέπει να κόβεις μεγαλύτερα δέντρα.

7_dungeon

 

Στο δρόμο μας θα συναντήσουμε και αρκετούς npcs όπως τον Αστρολόγο ή τον τοπικό αντιπρόσωπο της Ιεράς Εξέτασης – nobody expects the Spanish Inquisition – οι οποίοι μας ωθούν στο να μαθαίνουμε καινούρια skills και να τα χρησιμοποιούμε. Έτσι πέρα από νεκροθάφτες, θα αναγκαστούμε να γίνουμε και κηπουροί, μεταλλουργοί, σεφ, αλχημιστές και πάει λέγοντας, προφανώς με το αντίστοιχο skill tree να συνοδεύει όλα αυτά τα επαγγέλματα.

Την ίδια στιγμή, ως σωστοί επιχειρηματίες και άνθρωποι του κεφαλαίου πρέπει να φερθούμε έξυπνα με τα resources που μαζεύουμε αλλα και το που σπαταλάμε την ενέργεια μας. Για παράδειγμα από τα πτώματα που θάβουμε μπορούμε να αφαιρέσουμε το κρέας και μετά να το πουλήσουμε στην ταβέρνα του χωριού για κάποια έξτρα χρήματα. Ή το λίπος τους μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να παράξει μια πρώτη ύλη για ένα φίλτρο. Σε κάθε στιγμή του παιχνιδιού βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τέτοια διλήμματα και το ωραίο είναι πως η απάντηση  εξαρτάται μονάχα από το που θέλουμε να εστιάσουμε εμείς την προσπάθεια μας.

9_tavern

 

Αν έχω κάποιο αρνητικό να προσάψω στο gameplay είναι πως τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το κομμάτι της αλχημείας, τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο και αναγκάστηκα πολλές φορές να ψάξω βοήθεια online για να δω τι πρέπει να κάνω. Επίσης το performance, τουλάχιστον στο original Xbox One που το έπαιξα εγώ αλλά εξίσου και στο One X, θέλει λίγο βελτίωση, καθώς τόσο τα μενού όσο και η κίνηση του παίκτη κολλάει σε άκυρα χρονικά διαστήματα. Σίγουρα θα ήθελα να είναι λίγο πιο  snappy τουλάχιστον στα μενού και στους διαλόγους με τους npcs.

 

Σε γενικές γραμμές θεωρώ πως το Graveyard Keeper είναι ένας τίτλος που θα πρέπει να τσεκάρουν όσοι ενδιαφέρονται έστω και στο ελάχιστον για το genre. Ακόμα και εκείνοι που δεν έχουν ξανακουμπίσει στην ζωή τους κάποιο παιχνίδι του είδους, ή και εκείνοι που ψάχνουν κάτι χαλαρωτικό για τις πιο νεκρές ώρες – see what I did thereαξίζει να του ρίξουν μια ματιά ή έστω να το δοκιμάσουν στο Game Pass. Την τελευταία εβδομάδα έχω χάσει πολλές ώρες από την ζωή μου μονολογώντας “ένα πτώμα ακόμα”. Πόσες φορές θα έχει κανείς την ευκαιρία να πει αυτές τις λέξεις φωναχτά, χωρίς να μπεί φυλακή ή έστω ψυχιατρείο;

Άρης

Black Dog GR