Select Page
Xbox One Review

Το Fallen Ghosts αποτελεί το δεύτερο, και τελευταίο κατά σειρά, μεγάλο expansion που κυκλοφόρησε με το Tom Clancy’s Ghost Recon: Wildlands ως μέρος του season pass που διατίθεται με το παιχνίδι. Το κυρίως παιχνίδι με έκανε να περιμένω περισσότερα, ενώ το πρώτο DLC με άφησε μπερδεμένο να κοιτάω την οθόνη όσο κυλούσαν τα credits. Ξεκινώντας λοιπόν το Fallen Ghosts είμαι πολύ επιφυλακτικός και κρατάω μικρό καλάθι σε σχέση με το τι πρόκειται να συναντήσω.

 

Από πλευράς ιστορίας, το Fallen Ghosts λαμβάνει χώρα μετά το τέλος του κυρίως παιχνιδιού και αφού η ομάδα μας έχει εξουδετερώσει το καρτέλ της Santa Blanca. Λίγο καιρό αργότερα, καλούμαστε να επιστρέψουμε καθώς μια παραστρατιωτική ομάδα με το όνομα Los Extranjeros έχει αρχίσει να πατάει επάνω στις υποδομές που άφησε πίσω της η Santa Blanca για να γίνει χαλίφης στην θέση του χαλίφη. Τα Ghosts λοιπόν επιστρέφουν στην Βολιβία – μάλιστα ξεμένουν εκεί αφού το ελικόπτερο τους τρώει ένα πύραυλο στα δόντια στο intro video του DLC – και προσπαθούν για ακόμα μια φορά να “εκτελέσουν” τον δρόμο τους προς το μεγάλο αφεντικό.

 

Ο χαρακτήρας μας είναι για ακόμα μια φορά φτιαγμένος εξ΄ολοκλήρου από την αρχή και έρχεται έτοιμος στο level 30, καθώς η ομάδα ανάπτυξης περιμένει από τον παίκτη να έχει τελειώσει το main game πριν προχωρήσει στα DLC. Βέβαια δεν καταλαβαίνω αυτήν την επιλογή, γιατί ειδικά στο Fallen Ghosts υποτίθεται πως είσαι η ίδια ομάδα που επιστρέφει και πάλι πίσω στον τόπο τους εγκλήματος. Άρα γιατί ένας καινούριος και διαφορετικός χαρακτήρας που εξ’ ορισμού σε βγάζει έξω από το κλίμα και την ατμόσφαιρα του main game? To μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι για κάποιον που δεν έχει παίξει το main story αποτελεί μια καλή ευκαιρία για να ‘χωθεί’ εκ νέου’.

 

Αυτή την φορά, σε αντίθεση με το Narco Road, μας συνοδεύει και το full squad μας, οπότε το παιχνίδι συγχωρεί κάπως περισσότερο το run n’ gun στυλ παιχνιδιού, παρ’όλα αυτά παρατήρησα μια αυξημένη δυσκολία σε σχέση με το full game και το προηγούμενο DLC. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως ο τίτλος ξαφνικά γίνεται άδικος.

 

Ίσα ίσα, όσοι επενδύσουν πόντους στο skill tree που είναι αποκλειστικό για το DLC θα το βγάλουν σίγουρα πολύ πιο εύκολα μιας και έχει abilities όπως το Bloodlust που σε ανταμείβει με σφαίρες και ζωή αν σκοτώσεις κάποιον σε close quarters ή το Bulletproof που σε κάνει άτρωτο για λίγα δευτερόλεπτα όταν η ζωή σου πέσει αρκετά. Αυτό βοηθάει κάπως και στις αποστολές Tower Cast, ένα είδος Point Defense στο οποίο μας περικυκλώνουν πολύ γρήγορα οι εχθροί.

 

Μιας και έθιξα έτσι λίγο τις δευτερεύουσες αποστολές, είμαι στην ευχάριστη θέση να αναφέρω πως πραγματοποιούν την επιστροφή τους εκείνες οι αποστολές που με βάση κάποιες φωτογραφίες ή κάποια στοιχεία ψάχνεις να ανακαλύψεις… κάτι. Στο Narco Road αυτό το κάτι ήταν ένα αμάξι, στην συγκεκριμένη όμως περίπτωση ψάχνουμε να βρούμε έναν προδότη μέσα στο πλήθος τον οποίον και πρέπει να σκοτώσουμε. Πάρα πολύ καλό game design που παίζει με το μυαλό σου – ακόμα και σε έναν ψηφιακό κόσμο νιώθεις την ευθύνη που φέρεις όταν στρέφεις το πιστόλι σε έναν αθώο, τον πυροβολείς και στην οθόνη σου γράφει Civilian Killed και όχι Target Excecuted.

Armored

Covert Ops

Elite Snipers

Jammers

Με τον συνδυασμό αυτών των units η ομάδα ανάπτυξης έχει καταφέρει να δημιουργήσει μερικά πάρα πολύ ενδιαφέροντα κομμάτια gameplay. Χαρακτηριστικά έχω ξεχωρίσει μια από τις πρώτες αποστολές όπου πρέπει να προχωρήσεις σιγά σιγά και σταδιακά μέσα στην πυκνή ζούγκλα, ενώ την ίδια στιγμή σε περιτριγυρίζουν αόρατοι Covert Ops καθώς και Jammers. Εκεί λοιπόν που πηγαίνει χαρωπός και ανέμελος με την θερμική όραση αναμμένη και καθαρίζεις κόσμο, ξαφνικά ένας Jammer σου αφαιρεί αυτή τη δυνατότητα και ‘συ πρέπει από το πουθενά να ψάξεις να τον βρεις γιατί αλλιώς την έκατσες την βάρκα. Μου έδωσε ένα τρομερό συναίσθημα άγχους, χάους και απώλειας προσανατολισμού, σαν να βλέπω το Apocalypse Now ένα πράγμα.

 

Από την άλλη με εκνεύρισαν σε υπερβολικό βαθμό τα αδιάφορα και επαναλαμβανόμενα main missions, του στυλ κατάστρεψε 5 διαφορετικές antenna towers απλά και μόνο για να σου ροκανίσουμε τον χρόνο που θα περάσεις μέσα στο παιχνίδι. Λες και η ομάδα ανάπτυξης στέρεψε από ιδέες οπότε είπε να βάλει ότι πιο βαρετό quest μπορούσε στον level editor.

 

Την ίδια στιγμή, το αίσθημα του εκνευρισμού εντείνεται από την πρωταγωνιστικότητα της Unidad στο μεγάλο κομμάτι του DLC, που σαν faction όταν τα μέλη της σε πάρουν μυρωδιά καλούν ενισχύσεις που συνεχώς αυξάνουν σε δυσκολία, σαν τα cop chases του GTA με τα αστεράκια να μεγαλώνουν ανάλογα με το level του chase. Αυτό το πράγμα δεν λειτουργεί στο Wildlands ειδικά σε αποστολές που πρέπει να κάνεις infiltrate μια βάση. Πρακτικά, άμα σε πάρουν γραμμή και μιας και το παιχνίδι δεν έχει την επιλογή να κάνεις κάποιο restart, πρέπει να πεθάνεις για να ξαναξεκινήσεις την αποστολή ή να προσπαθήσεις να την “τρέξεις” με αποτέλεσμα να σε κυνηγάει ένας λόχος και να ξενερώνεις επειδή ήθελες να το πας full stealth.

 

Τελευταία προσθήκη στα αρνητικά του παιχνιδιού ήταν διάφορα glitch που συνάντησα ειδικά στον κομμάτι του ήχου, όπως αυτό ή αυτό, που ναι μεν δεν ήταν αρκετά για να σου χαλάσουν την εμπειρία, αρκούσαν όμως για να σε κάνουν να αρχίσεις να γελάς μόνος σου.

Εν τέλει, θεωρώ πως όποιος αγόρασε το Season Pass του Wildlands μάλλον θα πρέπει να έχει απογοητευθεί πάρα πολύ από το περιεχόμενο που έφτασε στα χέρια του. Παρ’ όλα αυτά, για εκείνους που τους άρεσε το βασικό παιχνίδι και ψάχνουν λίγο παραπάνω Ghost Recon για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους, θεωρώ πως αυτό είναι το DLC στο οποίο πρέπει να επενδύσουν και να αφήσουν στην άκρη το Narco Road. Παρά τα άσχημα σημεία του, το Fallen Ghosts είναι περισσότερο και καλύτερο Wildlands.

Άρης

Black Dog GR