Select Page

South Park: The Fractured But Whole

Xbox One Review

Η παρέα του South Park, όσο περίεργο και αν ακούγεται στα αυτιά μου όταν το συνειδητοποιώ, αποτελεί μια από τις σταθερές της ζωής μου από την εφηβεία και μετά, τουλάχιστον από τη στιγμή που άκουσα το αστείο με την τετράκωλη μαϊμού.  Μη ρωτήσετε γιατί, δεν το έχω ψάξει παραπάνω, απλά αυτό έκανε κλικ στη νεανική μου ψυχούλα ως αστείο.

Συνήθως στις μέρες μας σπανίζουν οι τίτλοι tie-ins σε κάποιο franchise σειράς ή ταινίας – θυμάμαι μια εποχή που αυτό το φαινόμενο ήταν πολύ πιο συχνό, εποχή από την οποία σίγουρα προέρχονται και οι δημιουργοί της σειράς, Trey Parker και Matt Stone. Από εκεί πηγάζουν θεωρώ και τα South Park βιντεοπαιχνίδια, καθώς το άκρως επιτυχημένο – και αρκετά απαρατήρητο – Stick of Truth, αλλά και το ολοκαίνουριο Fractured But Whole προσπαθούν να μεταδώσουν αυτή τη φιλοσοφία του παιχνιδιού που θέλει να σε γυρίσει πίσω δεκαετίες, ανεξάρτητα από την ημερομηνία κυκλοφορίας του.

Πετάμε λοιπόν κάτω τα μαγικά ραβδιά και αφήνουμε στην άκρη τα ξόρκια του Stick of Truth για να φορέσουμε στολές, μάσκες και μπέρτες. Δεν θα πάμε μακριά, θα δούμε πως είναι να είσαι και πάλι παιδί, αυτή τη φορά όμως με σούπερ-δυνάμεις.

 

SPTFBW_screen_CivilWarCoonSide_E3_130616_230pmPT_1465821150

 

 

SPFBW_screen_get_a_movie_e3_160613_230pm_cmyk_1465821146

 

 

Ξεκινώντας από τον τεχνικό τομέα και τα γραφικά η αλήθεια είναι πως δεν έχω και πάρα πολλά πράγματα να αναφέρω.  Αν και ο τίτλος ακούγεται πως θα είναι στα Xbox One X Enhanced παιχνίδια, η αλήθεια είναι πως θα μπορούσε να τρέξει και σε πατάτα. Αυτό φυσικά γιατί το καλλιτεχνικό στυλ που ακολουθεί είναι προφανώς ολόιδιο με τη σειρά και επίτηδες φτιαγμένο έτσι ώστε να μοιάζει τελείως DIY και χειροποίητο.

Βέβαια, θα ήταν άδικο να πούμε ότι οι δημιουργοί απλά πέταξαν ό,τι βρήκαν πάνω στην οθόνη και το παράτησαν έτσι. Ακόμα και με αυτή την cut-out αισθητική, έχει πέσει πολλή δουλειά σε δευτερεύοντα textures που προσπαθούν με κωμικό τρόπο να προσεγγίσουν τον ρεαλισμό, στο user interface το οποίο είναι πεντακάθαρο και τρέχει άψογα, αλλά και στα animations των διαφόρων ultimate ability των χαρακτήρων που σε τραβάνε από το παιχνίδι μέσα στο οποίο βρισκόσουν και μέσα σε χρόνο dt σου σπάνε την πραγματικότητά του για να σου δείξουν πως  “ψιτ, φιλαράκι κάτι ξεχωριστό συμβαίνει τώρα”.  

 

Με λίγα λόγια είναι αυτό που θα αποκαλούσαμε επιμελώς ατημέλητο. Φτιαγμένο να δείχνει πρόχειρο, αλλά όχι επειδή ήταν πέρα από τις δυνατότητες των δημιουργών να κάνουν κάτι καλύτερο, αλλά επειδή αυτό χρειάζεται για να αισθάνεσαι από το πρώτο λεπτό ότι παίζεις σε επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς. Είναι τρομακτικά αστείο και λίγο ντροπιαστικό το γεγονός ότι αρκετές φορές μετά από κάποιο μεταβατικό video ξεχνούσα να σηκώσω το χειριστήριο γατί πολύ απλά περίμενα να δω την συνέχεια.

 

Ο ήχος βαδίζει στα ίδια εξαιρετικά μονοπάτια με όσο το δυνατόν περισσότερα samples να είναι τραβηγμένα κατευθείαν μέσα από την σειρά. Οι διάλογοι αλλά και το voice acting προφανώς δεν θα μπορούσαν να απογοητεύσουν, αν και θα πρέπει να αναφέρω πως το χιούμορ ή καλύτερα η γενικότερη φιλοσοφία του South Park δεν είναι για όλους. Αυτό γιατί οι δημιουργοί απλά στοχεύουν κάθε κοινωνική ομάδα ή φαινόμενο για να ειρωνευτούν, οπότε μπορεί μέσα σε ένα διάστημα δέκα λεπτών να ακούσετε σχόλια και αστεία τόσο για το Myspace, όσο και για τους παιδόφιλους παπάδες της καθολικής εκκλησίας.

 

Η μουσική είναι απλά γαμάτη και τέρμα επική, όπως θα άξιζε σε ένα videogame που αφορά τις περιπέτειες σούπερ ηρώων. Αγαπημένη μου στιγμή δε, όταν συνειδητοποίησα πως η idle μουσική που παίζει όταν μπαίνεις μέσα σε διάφορα μαγαζιά είναι μια playlist από εικονικά κομμάτια της σειράς. Ακόμα και όταν άκουσα για 40στη φορά το “Gay Fish” ή το “Let’s Fighting Love” δεν τα βαρέθηκα ποτέ.

 

 

 

 

 

Η ιστορία του παιχνιδιού συνεχίζει από εκεί που την άφησε το Stick of Truth, με τα παιδιά απλώς να βρίσκουν κάτι καινούριο και πιο cool από το D&D για να είναι το καινούριο τους παιχνίδι. Αποτέλεσμα το σενάριο να παίρνει μια marvelική τροπή, με τα παιδιά να χωρίζονται σε δύο ομάδες, όπως στο Avengers: Civil War, τους Coon & Friends και τους Freedom Pals, με εμάς να αναλαμβάνουμε για ακόμη μια φορά τν ρόλο του New Kid που βρίσκεται κάπου στη μέση.

 

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι είναι ένα κλασσικότατο turn based RPG και μπορεί για παράδειγμα να μην έχει το βάθος των παλιότερων Final Fantasy, όμως επαναφέρει ένα είδος που οφείλω να ομολογήσω ότι μου είχε λείψει πάρα πολύ. Ήδη απο την πρώτη στιγμή καταλαβαίνεις πως, πρώτον, ο τίτλος δεν παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά και δεύτερον, δεν φοβάται να σε ρίξει κατευθείαν στα βαθιά. Από τη μια πλευρά η ειρωνεία σε χτυπάει κατάμουτρα με μηνύματα του στιλ “this game utilises a revolutionary autosave system” ενώ από την άλλη σου δίνονται τρεις επιλογές κλάσεων για να διαλέξεις και τα υπόλοιπα… βρες τα μόνος σου.

 

Φυσικά δεν είναι και πολύ δύσκολο να καταλάβεις τι παίζει με το σύστημα μάχης, την ακτίνα στην οποία μπορείς να εκτελέσεις τις ικανότητές σου καθώς και τους γύρους με τους οποίους το παιχνίδι λειτουργεί. Την ίδια στιγμή, όσο το παιχνίδι προχωράει τόσο γίνεται πιο περίπλοκο και ενδιαφέρον, καθώς ξεκλειδώνεις καινούριες δυνάμεις (microaggression, glitch time), κλάσεις και ακόλουθους που σου προσφέρουν μια πληθώρα επιλογών η οποία ξαφνιάζει. Δεν περιμένεις από έναν τίτλο γεμάτο με fart jokes να έχει τόσο βάθος.

 

SPTFBW_Screen_InspectionMode_E3_170612_215pm_1497262700

 

Ακόμη και τα boss battles πολύ γρήγορα ξεφεύγουν από την πεπατημένη, που θέλει το boss να είναι απλά ένα τεράστιο bullet sponge, και σε βάζουν να κάνεις κάτι το τελείως αλλοπρόσαλλο ή το διαφορετικό για να τα περάσεις. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτού η μάχη με τον Towelie ή η μάχη με τον πατέρα του Butters για τις οποίες όμως δεν θέλω να κάνω spoil τους μηχανισμούς.

 

Και μιας και μίλησα για fart jokes, δεν μπορώ παρά να αναφέρω πως αυτές είναι το κυριότερο και βασικότερο όπλο του χαρακτήρα μας, καθώς μπορούν να μας δώσουν το πάνω χέρι, όπως μέσα στην μάχη ως ειδικές δυνάμεις, αλλά και να μας βοηθήσουν κατά την διαδικασία της εξερεύνησης του κόσμου να αποκτήσουμε πρόσβαση σε αποκλεισμένα μέρη και να ξεκλειδώσουμε καινούρια μονοπάτια.

 

Αυτό που λατρεύω στο game, είναι πως το Fractured But Whole δεν σου δίνει στο πιάτο το τι ακριβώς πρέπει να κάνεις. Για παράδειγμα, ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να σκάσει μια ειδοποίηση στο κινητό σου στην εφαρμογή Coonstagram – που ναι, είναι σαν το Instagram και ναι, την χρησιμοποιείς για να βγάλεις selfie και να αποκτήσεις περισσότερους followers – από κάποιο σχόλιο, σε κάποια φωτογραφία σου, που κάποιος χαρακτήρας από το παιχνίδι ζητάει την βοήθεια σου. Αν είσαι παρατηρητικός και το πιάσεις θα ανταμειφθείς, πολλές φορές με ένα ολόκληρο και ξεκαρδιστικό quest, αφού ακόμα και τα side missions έχουν το δικό τους voice acting και είναι γενικώς καλοφτιαγμένα. Αυτό για εμένα προσθέτει ένα χαρακτήρα μυστηρίου στο παιχνίδι που έχω να συναντήσω από προ-ίντερνετ εποχές. Με βάζει δηλαδή σε μια λογική να σκεφτώ μήπως κάτι έχω χάσει, μήπως κάτι δεν έχω δει, και να κάτσω να συζητήσω με την παρέα μου για σκηνικά που συναντήσαμε.

SPTFBW_Ren_StillImage_150615_4pmPT_1434390754

 

Κάτι επίσης πολύ πολύ μικρό, το οποίο όμως εκτίμησα υπερβολικά πολύ, είναι ο τρόπος με τον οποίο το παιχνίδι σου υπογραμμίζει ποια αντικείμενα περιέχουν loot, βάφοντας κάποιο σημείο τους – π.χ. το καπάκι ενός κουτιού – με κίτρινο χρώμα. Μου θύμισε κατευθείαν την περίπτωση του Doom, στο οποίο οι developers τοποθετούσαν μια κιτρινόμαυρη ρίγα στις ακμές των επιφανειών στις οποίες μπορούσε ο χαρακτήρας σου να σκαρφαλώσει.

 

Από την άλλη πλευρά, δεν είναι όλα ρόδινα στο Fractured But Whole, καθώς ο τίτλος τείνει να εμφανίζει bugs σε αρκετά σημεία. Το παιχνίδι μου κράσαρε σίγουρα δυο-τρεις φορές πετώντας με στην αρχική επιφάνεια του Xbox, ενώ άλλη μια φορά μου κόλλησε κατά την διάρκεια της μάχης, με τον χαρακτήρα μου απλώς να τριγυρνάει χωρίς να μπορεί να κάνει επίθεση. Μια άλλη φορά συνάντησα ένα game breaking bug όπου μετά από ένα quest δεν γινόταν ποτέ update το επόμενο, με αποτέλεσμα να μην μπορείς να συνεχίσεις στο παιχνίδι. Ευτυχώς είχα κρατήσει προηγούμενο save όποτε το ξαναέπιασα από εκεί και τελικά την δεύτερη φορά μου το έδωσε. Αν όμως δεν είχα προβλέψει – έχω καεί και από άλλους τίτλους αρκετές φορές στο παρελθόν – τώρα θα διαβάζατε ένα πολύ διαφορετικό review θεωρώ.

Φτάνοντας προς το τέλος, νομίζω πως αξίζει να αναφερθεί η προσοχή στην τελειότητα που έχει δοθεί στον τίτλο – πέρα προφανώς από τις παραπάνω τεχνικές δυσκολίες. Από πλευράς game design τα πάντα είναι μελετημένα, τα πάντα βγάζουν νόημα και όλα συνδέονται με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο με το universe του South Park. Δεν είναι το πιο πολύπλοκο παιχνίδι στον κόσμο αλλά πολύ γρήγορα έγινε ένα από τα προσωπικά μου αγαπημένα και ας με πατάει επάνω στη νοσταλγία για τα παιδικά μου χρόνια, τότε που σταματούσαμε να παίζουμε μπάλα – στην προκειμένη περίπτωση Avengers – γιατί περνάει ένα αμάξι από τον δρόμο. Αλλά το γεγονός και μόνο ότι ένα τέτοιο απλό σκηνικό υπάρχει μέσα στο παιχνίδι αποδεικνύει ότι οι δημιουργοί ξέρουν τι κάνουν και ξέρουν τι θέλουν να μεταφέρουν στον κόσμο με το Fractured But Whole.

 

Οποίος είναι έστω και λίγο φαν του South Park πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσει το παιχνίδι. Από την άλλη, όποιος είναι παντελώς άσχετος με την σειρά πιστεύω θα χάσει αρκετές από τις αναφορές, αλλά θα βρει έναν τίτλο που με μια δεύτερη ανάγνωση, πίσω από τα αστεία με τις κλανιές είναι καυστικός και απολαυστικότατος.

Άρης

Black Dog GR