Aliens Vs Predator Review

Μέσα από την ένωση δύο αγαπημένων sci-fi franchises, γεννήθηκε το 1990 ένα crossover που έμελε να αποτελέσει το έναυσμα για τη δημιουργία ενός πλήθους διαφορετικών media. Στα είκοσι αυτά χρόνια ύπαρξής του, μετενσαρκώθηκε σε 6 comic books, 3 νουβέλες, 2 ταινίες και περισσότερα από 10 video games. Η γνωστή για τη δημιουργία του πολύ καλού ομότιτλου PC/Mac game του 1999, αλλά και άλλων όχι τόσο επιτυχημένων τίτλων, Rebellion Software, ανέλαβε το 2008 την ανάπτυξη του τελευταίου multiplatform Aliens Vs Predator, το οποίο εκθρόνισε με την κυκλοφορία του το πολύ επιτυχημένο Bioshock 2 απ’ την κορυφή του βρετανικού chart πωλήσεων. Μέλει να διαπιστώσουμε αν θα μπορέσει να διακριθεί μέσα σε αυτόν το αναπάντεχο καταιγισμό δυνατών κυκλοφοριών του 2010 και των νέων standards ποιότητας  που αυτές καθιέρωσαν.

Story
Η ιστορία του παιχνιδιού διαδραματίζεται στον μύθο της σειράς που θέλει τους πρωτόγονους, ενστικτώδεις  xenomorphs (γνωστούς μας aliens) να αποτελούν θήραμα των τεχνολογικά υπερεξεληγμένων Predators και τους ανθρώπους, ως τα γνωστά θύματα των διασταυρωμένων πυρών (και της περιέργειάς τους).
Το AvP εξερευνά την ίδια ιστορία από την οπτική των 3 διαφορετικών πρωταγωνιστών του. Ο πρώτος από αυτούς, το alien no.6, χάρη στη πρωτοφανή ευφυΐα του, κερδίζει παράταση ζωής από τον ίδιο τον Weyland πρόεδρο της ομώνυμης εταιρείας που μελετά και πειραματίζεται στα δύο είδη προς χάριν της ανθρωπότητας. Όταν το no.6 αποδρά, καταφέρνει να ελευθερώσει τους ομοειδείς του καθώς και την βασίλισσά τους, σπέρνοντας έτσι την καταστροφή και τον τρόμο στην ανθρώπινη αποικία του πλανήτη BG 386. Στον πανικό που ακολουθεί τον ξέφρενο πολλαπλασιασμό των aliens, κάπου, ένας νεαρός predator ολοκληρώνει την εκπαίδευσή του και του ανατίθεται να ερευνήσει το σήμα κίνδυνου ενός ομοειδούς του στον εν λόγω πλανήτη. Μπαίνοντας στην τροχιά του πλανήτη το τεράστιο αόρατο σκάφος των Predators προσεδαφίζει τον δεύτερο πρωταγωνιστή μας, ο οποίος καλείται να εντοπίσει τον πεσόντα συμπολεμιστή του και να καταστρέψει τον εναπομείναντα εξοπλισμό των predators, διασφαλίζοντας έτσι τα τεχνολογικά τους επιτεύγματα από τους ανθρώπους. Σε ένα άλλο παρακείμενο, ανθρώπινο αυτή τη φορά, διαστημόπλοιο, το USS Marlow, προκαλείται η έκπληξη των πιλότων όταν ένα άγνωστο σκάφος εμφανίζεται από το πουθενά σε ακτίνα βολής. Από την επίθεση των predators, που καταστρέφει ολοκληρωτικά το USS Marlow, γλιτώνει μεταξύ άλλων ο τρίτος πρωταγωνιστής μας ο νεοσύλλεκτος κατά τα φαινόμενα “Rookie” που θα δώσει τη μάχη της επιβίωσης προσπαθώντας να ξεφύγει από τον πλανήτη. 

Το story του παιχνιδιού έχει δυνατή βάση και προοπτικές, αλλά δεν αναπτύσσεται, δυστυχώς, όπως, ούτε στο βαθμό που θα θέλαμε. Τα cutscenes είναι λίγα και η ιστορία μολονότι ξεκινά έντονα και με ενδιαφέρον, τείνει να αποδειχθεί, το λιγότερο «αναιμική». Με τα λίγα ενδιαφέροντα σημεία της, η ιστορία κατάφερε να κρατήσει το ενδιαφέρον μας με νύχια και δόντια (στην κυριολεξία), αλλά μας άφησε με μία αίσθηση απογοήτευσης για αυτό που θα μπορούσε να είναι, ακόμα περισσότερο δε, σε σύγκριση με την άκρως ενδιαφέρουσα εμπειρία μας, έντεκα ολόκληρα χρόνια πριν με τον ομώνυμο τίτλο. Το σενάριο όλων των campaigns είναι εντελώς γραμμικό και εκτυλίσσεται στους ίδιους, πάνω κατω, χώρους με μικρές διαφοροποιήσεις για να ταιριάξει στα μέτρα καθεμίας φυλής. Παρότι αυτό το τέχνασμα χρωματίζει εντονότερα τη διαφορετικότητα κάθε φυλής, παραμένει «φτηνό». Η έλλειψη ενδιαφερόντων χαρακτήρων, εκπλήξεων ή/και αντροπών  είναι μόνο δείγματα του συνολικά μετριότατου design. 

Presentation
Στην παρουσίαση του, το AvP κινείται σε καλύτερα επίπεδα παραμένοντας και εδώ ανεπαρκές, σε σύγκριση με τους «μεγάλους» του είδους. Τα μοντέλα των ανθρώπινων και μη χαρακτήρων είναι σχεδιασμένα με αρκετή προσοχή αλλά είναι λίγα. Οι περιβάλλοντες χώροι είναι όμορφοι και σχεδιασμένοι με λεπτομέρεια αλλά και αυτοί είναι επαναλαμβανόμενοι μέσα στα 3 campaigns. Ο φωτισμός, λάμπει δια της απουσίας του σε αρκετά σημεία, αναγκάζοντάς μας, να χρησιμοποιούμε εκτεταμένα το φακό μας σαν marines ή τα διαφορετικά viewing modes του predator για να περιηγηθούμε στο χώρο και να μείνουμε ζωντανοί. Παρότι αυτό ενισχύει εν μέρει την ατμόσφαιρα, μπορεί να καταντήσει κουραστικό και δεν βοηθά να αναδειχτούν κάποιοι όμορφοι περιβάλλοντες χώροι. Εξαίρεση ίσως μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί ο Alien, που χωρίς τις παραπάνω μεθόδους αλλά μόνο με τις αισθήσεις του, μπορεί να κινηθεί και να πολεμήσει αποτελεσματικά. Στον αντίποδα, ευτυχώς το παιχνίδι είναι γεμάτο με όμορφες πινελιές. Η ελαφρώς αλλοιωμένη όραση του alien στις γωνίες της οθόνης ή το διαφορετικό φουτουριστικό HUD του predator είναι κάποια παραδείγματα. Τα animation όλων των χαρακτήρων είναι καλοσχεδιασμένα, με τα εξαιρετικά βίαια close-up kills των aliens και predator να ξεχωρίζουν.
Στα θετικά της παρουσίασης συγκαταλέγονται τα πολλά ηχητικά εφέ καθώς και το αξιοπρεπές voice acting, όπου και με όποια μορφή εμφανίζεται. Αναφοράς αξίζει και η επιστροφή του Lance Henriksen στη σειρά, ως Bishop Wayland. Το soundtrack του παιχνιδιού από την άλλη, είναι ατμοσφαιρικό, χωρίς να είναι ιδιαίτερο. Συνολικά πάντως η παρουσίαση του AvP δεν απογοητεύει ούτε όμως ικανοποιεί τον σκληροπυρηνικό gamer.

Gameplay
Δυνατότερο ξεκάθαρα σημείο του τίτλου είναι ο μηχανισμός gameplay. Η διαφορετικότητα στην προσέγγιση  κάθε objective με τους 3 χαρακτήρες του παιχνιδιού, είναι αξιοσημείωτη τόσο στο single όσο και στο multiplayer.
Οι aliens βασίζονται περισσότερο στο σκοτάδι που τους περιβάλλει και στα φονικά τους μέλη. Έχουν 2 melee επιθέσεις μία γρήγορη και μία δυνατή με την ουρά και εντοπίζουν εύκολα κάθε στόχο σε περισσότερο ή λιγότερο φως (ακόμα και αόρατους predators). Είναι οι γρηγορότεροι όλων ενώ πραγματοποιούν και focus attacks, όπου κεντράρουν έναν αντίπαλο και πηδούν πάνω του και κυρίως περπατούν οπουδήποτε, σε τοίχους ή ταβάνια. Η τελευταία, αυτή, δύναμή τους μπορεί να γίνει λίγο αποπροσανατολιστική και δεν υλοποιείται το ίδιο καλά με το controller όσο με mouse – keyboard.
Οι marines αποτελούν παράδειγμα κλασικής φιλοσοφίας  first person shooter, με αρκετή ποικιλία όπλων, φακό και ανιχνευτή κίνησης που τους επιτρέπει να γνωρίζουν πόσοι εχθροί τους περιβάλλουν και πόσο μακριά βρίσκονται. Έχουν μία πιο αμυντική στάση καταφέρνοντας παρόλα αυτά να επιζήσουν ακόμα και σε περιστάσεις όπου ορδές alien επιτίθενται από κάθε γωνία. Τους λείπουν όμως βασικά χαρακτηριστικά του είδους (fps) που συναντώνται σε άλλους τίτλους όπως είναι το σκύψιμο ή η κάλυψη πίσω από τοίχους. Πάντως η εμπειρία των marines παραμένει παραδόξως αρκετά διασκεδαστική.
Οι predators αποτελούν μία πιο ενδιάμεση κατάσταση από πλευράς gameplay. Έχουν στη διάθεσή τους τόσο τη σωματική τους υπεροχή όσο και αρκετά εξωγήινα όπλα και gadgets που τους επιτρέπουν να κρατήσουν απόσταση από το θήραμά τους, αν το θέλουν ή το επιβάλουν οι συνθήκες. Έχουν, όπως και οι aliens δύο melee επιθέσεις και μπορούν να πραγματοποιήσουν focus attacks. Παρότι δεν σκαρφαλώνουν τοίχους μπορούν να πραγματοποιήσουν μεγάλα άλματα, μια δυνατότητα που τους δίνει τακτικό πλεονέκτημα ή τους επιτρέπει να ξεφύγουν. Επιπλέον γίνονται αόρατοι και έχουν, όπως προαναφέραμε, 3 είδη όρασης. Την κανονική, μία θερμική που εντοπίζει ανθρώπους αλλά αποκρύπτει τους aliens και μία ακόμα που κάνει το ανάποδο. 

Δυστυχώς στο single player κομμάτι του τίτλου δεν δίνεται στον παίχτη η ευκαιρία να αυτοσχεδιάσει με όλες αυτές τις δυνατότητες όσο θα έπρεπε. Ειδικά στη μάχη ακολουθείται μία λογική τύπου condemned όπου η άμυνα νικά την γρήγορη επίθεση, η γρήγορη νικά την ισχυρή επίθεση που με τη σειρά της, νικά  την άμυνα. Έτσι οι περισσότερες μάχες γίνονται προβλέψιμες και αρκετά εύκολες όταν αντιληφθούμε την λογική τους. Το multiplayer από την άλλη είναι ενδιαφέρον με τα modes του και τις 3 φυλές να προσδίδουν έναν νέο αέρα στο είδος που έχει αρχίσει να κορέζεται. Το αρνητικό εδώ είναι πως το ranking system του, ξεκλειδώνει μόνο κάποια skins αλλά όχι νέα όπλα ή δυνατότητες όπως θα περίμενε κανείς.

Ετυμηγορία
Η αντικειμενική πραγματικότητα είναι ότι χρόνο με το χρόνο ο πήχης ανεβαίνει. Θα γίνεται όλο και δυσκολότερο για τίτλους να ξεχωρίσουν από το συρφετό.
Το AvP είναι ένα παιχνίδι που θες να το αγαπήσεις, αλλά τα μέτρια χαρακτηριστικά του δεν σε αφήνουν. Έχει αρκετά ενδιαφέρον multiplayer και κάποια στοιχεία που θα εκτιμηθούν από τους οπαδούς της σειράς αλλά συνολικότερα «μπάζει» από πολλές μεριές. Η Rebellion, παρά την εμπειρία και το δυνατό franchise που είχε στη διάθεσή της δεν κατάφερε να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες, αποδεικνύοντας πως το πείραμα της να δημιουργήσει έναν blockbuster τίτλο με μέτρια συστατικά απέτυχε, τουλάχιστον ποιοτικά.


Story: 5.5
Presentation: 7
Gameplay: 8

Overall: 6.8

Μιχάλης ''MiX1911'' Ραυτόπουλος
για το
MyXbox.gr