Select Page

Deus Ex: Mankind Divided

Xbox One Review

“Do Androids dream of electric sheep?” ρώτησε ο Philip K. Dick το 1968 βάζοντας έναν θεμελιώδη λίθο στο sci-fi κίνημα και εν έτει 2016 η Eidos Montreal έρχεται να του απαντήσει: “Is a wrench a tool, or a human being?”. Και αν αυτές οι φιλοσοφικές φανφάρες μόνο στο δικό μου το κεφάλι βγάζουν νόημα και ακούγονται cool, τότε εσείς κρατήστε το εξής καλό:

 

Το Deus Ex επέστρεψε.

 

Κατά πόσο όμως, δικαιολογεί και πληροί τις προσδοκίες που μας έχει δημιουργήσει το συγκεκριμένο franchise?

Δυο χρόνια μετά τα γεγονότα του προηγούμενου τίτλου, Deus Ex: Human Revolution, η ιστορία ακολουθεί και πάλι τον Adam Jensen, στον ρόλο του οποίου επιστρέφει ο Elias Toufexis. Για όσους – κακώς – δεν έχουν παίξει το Human Revolution, στην αρχή του παιχνιδιού υπάρχει ένα επεξηγηματικό βίντεο 12 λεπτών που αναλύει εκτενώς το τι έχει συμβεί, καθώς η πλοκή μπορεί να φανεί πολύ μπερδεμένη σε κάποιον καινούριο στο universe.
Αυτή την φορά επίκεντρο αποτελεί η πόλη της Πράγας στην Τσεχία, όπου ο Adam έχει πιάσει δουλειά στο τμήμα ΤF29 της Interpol. Αν και στο παρελθόν αποτελούσε ένα από τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα που κατοικούνταν από Augmented – άτομα τα οποία έχουν υποστεί προσθήκες τεχνητών μελών – μετά τα γεγονότα του Aug Incident ο κοινωνικός ρατσισμός εναντίον τους πλέον είναι ανεξέλεγκτος.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του Mankind Divided, μου δημιουργήθηκε έντονο το συναίσθημα της καταπίεσης και του άτυπου, του αόρατου πολέμου των Naturals εναντίον των Augmented. Είτε από τα βλέμματα που σου ρίχνουν οι NPCs αν κατά λάθος μπεις στο βαγόνι των φυσιολογικών ανθρώπων – βασικά το ίδιο το γεγονός ότι υπάρχει ξεχωριστό βαγόνι για τους Augmented, όπως στην Ν. Αφρική κατά την περίοδο του Apartheid – είτε από τον συνεχή έλεγχο των χαρτιών σου από την αστυνομία, είτε από χίλιες δύο μικρές λεπτομέρειες, η ομάδα ανάπτυξης έχει κάνει απίστευτη δουλειά στο να σε βάλει στο επίκεντρο του διχασμού της κοινωνίας.

Από σεναριακής άποψης, ο τίτλος στέκει μια χαρά με αρκετές πλοκές να τρέχουν παράλληλα και τις κατάλληλες ανατροπές εκεί που πρέπει. Οι επιλογές που θα κάνουμε σε κομβικά σημεία θα επιστρέψουν – είτε με εμφανή τρόπο, είτε με τρόπο τόσο λεπτό και ευφυή που ούτε που θα το καταλάβουμε.

Πανέξυπνο βρήκα επίσης τον τρόπο με τον οποίο γίνονται reset οι abilities του χαρακτήρα μας και εισάγονται οι καινούριες δυνατότητες – experimental augs – μέσα στην ιστορία του παιχνιδιού, αν αναλογιστεί κανείς ότι στο τέλος του Human Revolution – spoiler – ο Adam Jensen αποτελεί μια ασταμάτητη μηχανή.

Πάντως, ενώ σαν ιστορία έχει πολύ σασπένς και ίντριγκα, το τέλος του παιχνιδιού με βρήκε με αρκετά ερωτήματα. Βασικά, όχι τόσο ερωτήματα, όσο “νήματα” τα οποία άνοιξαν και δεν επιλύθηκαν ποτέ. Δεν ξέρω εάν αυτό έγινε για να προωθηθούν αργότερα ως DLC, ή εάν θα απαντηθούν σε κάποιον επόμενο τίτλο της σειράς.

Η Πράγα σαν σχεδιασμός και τοποθεσία λειτουργεί εξαιρετικά σε σχέση με την αφήγηση του παιχνιδιού, συμπληρώνοντάς την σε πολλά σημεία. Η μίξη της γοτθικής και παραδοσιακής, με την μοντέρνα και σύγχρονη αρχιτεκτονική δίνουν ζωή στην steampunk χροιά του τίτλου.

Η πόλη είναι αρκετά μεγάλη σε μέγεθος και παρέχει πάρα πολλά σημεία στα οποία αναπτύσσονται τα side quests – το ζουμί του Human Revolution κατά την προσωπική μου άποψη – όμως ο σχεδιασμός της μερικές φορές φαντάζει επαναλαμβανόμενος. Για παράδειγμα, υπάρχουν μόνο δυο τρεις πολυκατοικίες στον χάρτη οι οποίες λίγο-πολύ έχουν την ίδια ανάπτυξη και την ίδια λογική για το πως θα μπεις μέσα στα διαμερίσματα. Θα περίμενα λίγο περισσότερη ευρηματικότητα σε αυτό το κομμάτι.

Ένα πάρα πολύ θετικό στοιχείο είναι πως ανάλογα με την πρόοδό μας και το πόσα acts μέσα στο παιχνίδι έχουμε ολοκληρώσει, το ύφος του χάρτη της πόλης αλλάζει ριζικά. Το βράδυ για παράδειγμα, κατά την διάρκεια του δευτέρου act έχουμε την δυνατότητα να επισκεφτούμε το Red Light District και το Dvali Territory τα οποία το πρωί έχουν τελείως διαφορετικό ύφος. Επίσης όσο περνάει ο καιρός αυξάνεται και η δυσκολία μετακίνησης μέσα στον χάρτη, α λα Assassin’s Creed 1 – χωρίς να υπάρχει βέβαια ο ενοχλητικός ζητιάνος που έμπαινε μπροστά σου και σου έσπαγε τα νεύρα.

Σε ορισμένες περιπτώσεις θα αναλάβουμε αποστολές που βρίσκονται εκτός Πράγας, και συνήθως θα αποτελούν σημαντικά γεγονότα στην ροή του παιχνιδιού. Το Utulek Complex ή Golem City π. χ. αποτελεί εξαιρετικό κομμάτι από άποψης σχεδιασμού αν και δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για το Garm Facility.

Το gameplay του παιχνιδιού μπορεί άνετα να ικανοποιήσει όλα τα γούστα των παικτών.

Θέλεις να παίξεις το παιχνίδι όσο πιο αθόρυβα και stealth μπορείς; Γίνεται.

Θέλεις να μπαίνεις σε κάθε δωμάτιο guns blazing και να πυροβολείς ότι κουνιέται; Γίνεται.

Θέλεις να ολοκληρώσεις το παιχνίδι χωρίς να σκοτώσεις ούτε ένα άτομο; Γίνεται – και είναι και achievement – και το έκανα – και μπράβο μου :).

 

Γενικά το Deus Ex προσφέρει μια τεράστια γκάμα επιλογών, η οποία ξεκινάει από το σύστημα χειρισμού και τελειωμό δεν έχει.

Πάντως μιας και μίλησα για χειρισμό, θα ήθελα σε αυτό το σημείο να αναφέρω πως τα controls μπορεί να φανούν λίγο σκληρά – και αυτό γιατί είναι. Για παράδειγμα όταν μεταφερόμαστε από cover σε cover δεν είναι σίγουρο το πότε πρέπει να αφήσεις το A, ή, όταν πηδάς στον αέρα, ακόμα και εάν θέλεις να σκαρφαλώσεις μια μικρή κούτα που βρίσκεται μπροστά σου, θα παίζει συνέχεια το ίδιο animation με τον Adam να αγκομαχάει για να την ανέβει!

Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι άκρως ικανοποιητικά, αν και η διαφορά ανάμεσα στα cinematics και στην ingame engine είναι η μέρα με την νύχτα και το πέρασμα από το ένα στο άλλο αρκετά απότομο. Επίσης υπάρχει ένα film grain καθ’ όλη την διάρκεια του τίτλου, το οποίο, δεν λέω, προσθέτει χαρακτήρα, αλλά θα ήταν ωραία η επιλογή να μπορείς να το απενεργοποιήσεις που και που.

Το soundtrack και το voice acting είναι όπως και στο προηγούμενο παιχνίδι εξαιρετικά ενώ αντίθετα το lip sync θέλει, ή θα ήθελε,αρκετή δουλίτσα.

Πακέτο μαζί με το παιχνίδι έρχεται και ένα καινούριο game mode το Deus Ex: Breach, που ουσιαστικά “φέρνει” λίγο σε mobile game και αποτελεί ένα time trial mode με microtransactions και άνοιγμα booster packs. Η αλήθεια είναι ότι έχω δει περιπτώσεις που αυτό το μοντέλο υλοποιείται πετυχημένα όπως στο Mass Effect 3, όμως το Breach δεν αποτελεί μια τέτοια περίπτωση. Καταλαβαίνω το σκεπτικό πίσω από την υλοποίησή του, όμως δεν συμφωνώ και πιστεύω πως οι πόροι που χρησιμοποιήθηκαν για την ανάπτυξή του θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιηθεί για την διόρθωση κάποιων από τα προβλημάτα που αναφέρω παραπάνω.

Συνοψίζοντας, θεωρώ πως το Mankind Divided είναι σε όλους τους τομείς μια πολύ καλύτερη έκδοση του Human Revolution, ξεπερνώντας τον προκάτοχό του ακόμη και όταν βρίσκεται στα μελανά του σημεία – τα οποία σίγουρα δεν αποτελούν αιτία για να μην παίξεις το παιχνίδι. Μόνο και μόνο το πλήθος των επιλογών που σου δίνεται, τόσο στα quest όσο και στον τρόπο που θα προσεγγίσεις το παιχνίδι, δικαιολογεί στο έπακρο τον χρόνο και τα αρκετά playthroughs που θα χρειαστείς για να το ευχαριστηθείς στην εντέλειά του.

Άρης

Black Dog GR