Select Page

Assassin's Creed Origins

Xbox One Review

Θυμάστε που είπα στο hands-on μου με το Assassin’s Creed Origins στην gamescom ότι θέτει τον πήχη ψηλά; Ε, λοιπόν, το παιχνίδι αντιπροσωπεύει αυτή ακριβώς την κατεύθυνση.

 

Αίγυπτος – και μάλιστα στα καλύτερά της. Assassins. Η θρησκεία ‘στα πάνω της’ – μαζί με τη διαφθορά και την εξαπάτηση. Οι δολοφονίες, πολιτικών και μη, αντιπάλων, μια καθημερινότητα. Η επιλογή του τόπου και χρόνου για το Assasin’s Creed Origins δε θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Επιστροφή στις ρίζες του Creed, αλλά και – μετά από ένα break –  επιστροφή στο τι θέλει η Ubisoft να είναι το Assassin’s.

 

Με μια τεράστια ιστορία (campaign), που στις 35+ ώρες ακόμα ‘τρέχει’, με έναν επίσης τεράστιο, ανοιχτό κόσμο, το παιχνίδι απλά σε ‘καταπίνει’. Με side quests, τυχαία γεγονότα σε ένα ‘ζωντανό’ κόσμο, πολλές πολλές δραστηριότητες και RPG στοιχεία για να με κρατήσουν για βδομάδες (εδώ βλέπε και leveling στα όπλα, με Legendary items κτλ), και το βασικό campaign να μην επαναλαμβάνεται (παρά τις κάποιες ομοιότητες μεταξύ αποστολών του τύπου ‘σώσε την Αίγυπτο’), το παιχνίδι μου θύμισε άλλους τίτλους ‘ανοιχτού κόσμου’ που πρόσφατα έγιναν μάθημα για το πώς χτίζεται ένα single player game. Και, μέσα από την έμφαση σε κάθε λεπτομέρεια του κόσμου του, το ίδιο κάνει και το Origins.

 

Η αποστολή μου εξελίσσεται από πατέρας που βλέπει την οικογένειά του να πλήττεται και προσπαθεί να πάρει εκδίκηση, σε προστάτης της Αιγύπτου. Στη διαδρομή μου γνώρισα πολλούς πιθανούς φίλους και συμμάχους, αλλά και πολλούς εχθρούς – που και πάλι, δε φαίνεται να επαναλαμβάνονται ή να μοιάζουν ο ένας με τον άλλο (όπως είχε συμβεί σε προηγούμενα Assassin’s). Χιούμορ, δυνατά background storylines και έντονες προσωπικότητες (που συνήθως διεκδικούν παραπάνω χρήματα, εξουσία ή και τα δύο), συμπληρώνουν τον κόσμο και, παρά μερικά voice over που ήταν κάπως αστεία, ή τις άπειρες ατάκες στα Ελληνικά (!), το campaign με πήγε από ένα χωριό της Αιγύπτου στα καλύτερα σαλόνια και τις μεγαλύτερες πόλεις.

 

 

 

Σε επίπεδο gameplay, το μόνο στο οποίο με δυσκόλεψε λίγο ήταν το σύστημα μάχης. Και αυτό γιατί το Origins για κάποιο λόγο σε πετάει κατευθείαν στο campaign και σε διδάσκει στην πορεία. Μετά από μια ντουζίνα μάχες άρχισα να το καταλαβαίνω, μετά από άλλη μια ντουζίνα ώρες να είμαι καλός. Πλέον, δε μπορώ να φανταστώ άλλο σύστημα μάχης για το παιχνίδι. Η μετάβαση σε ένα πιο γρήγορο fighting μοντέλο δουλεύει και κάνει τη ροή του παιχνιδιού ακόμα πιο άμεση. Έφαγα ξύλο βέβαια, αλλά έμαθα.

 

Κατά τα άλλα έχουμε ένα άκρως προσεγμένο Assassin’s και όλα όσα περιμένουμε είναι εκεί. Από το hidden blade, τα υπνωτικά βελάκια και τις βόμβες καπνού, μέχρι τα όπλα, τόξα και τα leap(s) of faith και assassinations, όλα φωνάζουν ‘Assassin’s’. Και αυτό είναι καλό. Η προσθήκη δε RPG στοιχείων τόσο στις ικανότητες όσο και στα όπλα και τους αντιπάλους, προσθέτει βάθος με έξυπνο και όχι κουραστικό τρόπο, ενώ παράλληλα επιτρέπει σε κάποιον να έχει μια συνεχή εξέλιξη: ενώ ξεκινάς με ένα βασικό σετ δεξιοτήτων και ικανοτήτων, με τις αναβαθμίσεις που ανοίγουν σταδιακά εξειδικεύεσαι σε κάθε ικανότητα (από το melee μέχρι τα ranged ή ακόμα και άλλες δραστηριότητες όπως trading κτλ).

 

 

 

Η προσθήκη του αετού, της εναλλαγής ημέρας-νύχτας και του αλόγου, όλα δίνουν πνοή στο παιχνίδι και κάνουν την εξερεύνηση του κόσμου πραγματικά απόλαυση. Είναι η πρώτη φορά που πιάνω τον εαυτό μου να νιώθω έτσι για παιχνίδι Assassin’s, που μέχρι τώρα ακολουθούσαν μια τελείως γραμμική – σε βαθμό που σε περιόριζε – ιστορία, σε έναν επίσης κάπως γραμμικό κόσμο.

 

Αν και πάλι το story καθοδηγεί, ο κόσμος είναι εκεί για να τον εξερευνήσεις όπως θες. Αν ξεχαστείς και πας σε κάποιο οχυρό που είναι παραπάνω level, τρως ξύλο ή μαθαίνεις νέες τεχνικές – και για μια ακόμα φορά έπιασα τον εαυτό μου να προσπαθώ πχ να μπω σε +3 ή +4 level οχυρά και να βγάλω τους επικεφαλής τους χωρίς να με πάρουν είδηση. Ή να κλέψω τους θησαυρούς και να μη με πάρουν είδηση. Χαζά πράγματα, που όταν όμως μπορείς να τα κάνεις σε ένα παιχνίδι, προσθέτουν ένα ρεαλισμό και μια οικειότητα όπως τίποτα άλλο. Επίσης είναι pure fun. Ή όταν κάνεις το -τραγικό τελικά- λάθος να τα βάλεις με ένα από τους Φύλακες που περιπλανώνται στη χώρα και, πρακτικά, ψάχνουν για σένα. Αν είστε στα μικρότερα level, μείνετε μακριά.

 

 

Συμπληρωματικά στο story και τα side quest ή το κυνήγι ελαφιών, κροκοδείλων και οποιασδήποτε άλλης μορφής ζωής, είναι οι αρένες – για ιπποδρομία και για μάχη σώμα με σώμα – Gladiator-style. Όντας άκρως σημαντικό μέρος της τότε ζωής, αποτελούν τόσο μέρος της ιστορίας όσο και μέρος των επιπρόσθετων δραστηριοτήτων που μπορούν να μας κρατήσουν για ώρες (με leaderboards κτλ).

 

Η περιπλάνηση στην Αίγυπτο, οι βόλτες στις πυραμίδες και οι μάχες στις κατακόμβες, όλα δίνουν συνεχώς μια αίσθηση στο Assassin’s που δεν είναι Assassin’s, και θυμίζει περισσότερο GTA, Skyrim ή Witcher, αλλά παράλληλα είναι Assassin’s σε ό,τι αφορά το gameplay αυτό καθ’ αυτό. Μοναδικό επίτευγμα για το παιχνίδι και την Ubisoft, καθώς οι ισορροπίες που χρειάζονται για να επιτευχθεί αυτό φαίνεται να έχουν διαφύγει τόσο από την Ubi στο παρελθόν όσο και από τις περισσότερες εταιρείες τα τελευταία χρόνια – με ελάχιστες, λαμπρές εξαιρέσεις όπως οι προαναφερθείσες.

 

Στον τεχνικό τομέα, το Origins και πάλι αποτελεί ένα επίτευγμα. Θα επιστρέψω για να καλύψω το 4K και HDR κομμάτι, μετά την κυκλοφορία του 1Χ στις 7 Νοεμβρίου, αλλά στο Xbox One που το έπαιξα, έμεινα άκρως εντυπωσιασμένος. Οι χρόνοι φόρτωσης ήταν λίγο μεγαλύτεροι από αυτούς του 1X (στην gamescom), που είναι λογικό, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν ή αποτέλεσαν πρόβλημα. Επίσης, όσο ήμουν στον ανοιχτό κόσμο του παιχνιδιού δεν υπήρχε πουθενά loading screen όσο και αν έκανα βόλτες (εξαίρεση όταν πεθαίνεις ή κάνεις quick travel, που είναι ΟΚ). Και αυτό ενώ ο κόσμος και το πεδίο ορατότητας παρέμεινε τεράστιο και συνεχώς προσβάσιμο.

Το animation αποτελεί επίσης σημείο αναφοράς, ενώ το ίδιο θα πω γενικά και για τα γραφικά. Και μιας και πρόκειται για ιστορικό σημείο, είναι πολύ εντυπωσιακό να βλέπεις τόσα μα τόσα πολλά διαφορετικά διακοσμητικά στοιχεία, σχεδιασμούς οικοδομημάτων, ενδυμασίες, πανοπλίες. Απλά, για ακόμα μια φορά είναι ένας κόσμος τόσο πλούσιος και προσεγμένος, που ξεχνάς ότι πρόκειται για Assassin’s game.

 

Συμπληρωματικά στο animation, αναπόφευκτα για το είδος, η αναρρίχηση και το γενικότερο parkour στοιχείο του παιχνιδιού επιστρέφουν, καλύτερα από ποτέ – αν και οφείλω να ομολογήσω ότι περίμενα να είναι κάπως πιο δύσκολο να σκαρφαλώσω σε μερικά σημεία (πχ πυραμίδες), και βρήκα το επίπεδο ευκολίας κάπως απλοϊκό. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν είναι τόσο καλοφτιαγμένο, ή έχει γίνει πολύ πιο φιλικό ώστε να είναι σχεδόν δεύτερη φύση για τον πρωταγωνιστή.

Γενικά θεωρώ ότι το preview της gamescom ήταν αντιπροσωπευτικό της ποιότητας του παιχνιδιού. Ώρες ολόκληρες μετά, με την τελική έκδοση του παιχνιδιού στα χέρια μου, απλά θέλω να επιστρέψω και να χαθώ στον κόσμο του, χωρίς να βιαστώ ή να ‘τρέξω’ τις αποστολές, και χωρίς να χάσω οτιδήποτε από τον πλούσιο κόσμο της Αιγύπτου που η Ubisoft κατάφερε να (ξανα)δημιουργήσει. Και φυσικά δε μπορώ να περιμένω να το χαρώ σε UHD 🙂

 

Το Origins είναι η καλύτερη επιστροφή στις ρίζες που έχω δει μέχρι σήμερα και σίγουρα θέτει τον πήχη τόσο για τα Assassin’s, όσο και για όλα τα campaign single player τίτλων από εδώ και πέρα. Σίγουρα highly recommended, τόσο για τους φίλους των ‘Ezio & ΣΙΑ’, όσο και για όσους θέλουν έναν πολύ καλό τίτλο (4Κ, ή 1080p).

Δημήτρης

Gotmian